YENİDEN KENDİ ŞEHRİMDE
               en uzun günüydü ömrümün
                süzgün.kamaşan bir arzuyla
                her yanımkarmakariş
               yillar ve yıllar we yıllar sonra kendi şehrimde 
              yenıden başladım yazmaya
               bır yanım unutulmuş bir yanı taşın
             bir yanı bastırımiş bir yanı bıçkın
              dişlerımle boğuşarak uyandım   
               ve kendi karanlığımda
              saatlerce dolaşip durdum şehri
              bu şehir gençlığımdı benım
              aşklarım.gizlerım meraklarım
             kavuşup yitirdiğim sewncim..
             kimi külhan.kimi ceylan nicesiyle kapışarak belanın
              dövüşerek bu şehir kurtulsun diye acılarından.
              şimdi parçalanmiş canlara bakarken bilesağir.
              acilardan zewk alan insanlar mı çoğalmiş
               kimisi yalanı kanıksamiş.kimisi suskun kalanı..
              seçkin kendine vurgun.yılgın kendine esir..
             karalara çıralara sarınmış kiminin ellinde gül..
              kiminin elinde kırbaş
              göğünden ufkunu kurban
              göğünden güneşini haraç istiyor şehrin..
              köşe bucak aranırken savrulduğum sewdaların izini
              dilimde sinsi sinsi yalanınca bu sözler
              üperdım sesten sese
               bir ucundan bir ucuna şehrim kadar irkilip
              sokaklardan içimdeki karmaşaya çekildim
             ah ki düşümdeki yerinden
              çoktan yitip gitmiş sewdiğim.
              ah ki saklimdaki özlemler sahibine yabanci.
              ektiğim gül seçtiğim nar göz göre göre yağmalanmiş
               kırık kırgın.öksüz kalmiş sürgünde gönül.
               içlendığım hüzünler sakarca yaranlamiş.
              ah ki ellerimi doyasıyla almadan avcuna
                elmasini incecikten
               özen bazen düşlediği aydinlığa soymadan
               karca beyaz darca narın
                pınarlar kadar kibar su kadar berrak
               üzüm üzüm gözlerinde sewinç soran bakışıyla
               derin uykusuna dalmiş anna ocağım.
                 uzanıp kuçağında ağlayamadığım annem               
                 en uzun günüydü ömrümün
                  bir yanı sabır bir yanı tınmaz
                 bir yanı kahır bir kanmaz
                  bir kez daha sığınarak kendi yüreğıme kendi şehrimde
                  yenıden başliyorum yazmaya
                 yenıden we yapayalnız

                 ÖMRÜM SENDEN ÖZÜR DİLİYORUM