Öyle çok sevdiğim var ki
çocukların gözlerini sevdim,
içimdeki huzuru, mutluluğu yaşattığı için...
Dinmeyecek sanılan fırtınaları sevdim...
yaşamın her döneminde,
savaşmam gerektiğini öğrettiği için...

Başarısızlıkları sevdim...
başarıya giden yolu gösterdikleri için...
Geceleri sevdim...
tüm günümü nasıl geçirdiğimi değerlendirme olanağı verdiği için...

İnsanların sorunlarını dinlemeyi sevdim...
yaşamın gerçeklerini görüp, daha olgun insan olacağımı bildiğim için...
Duyulan eksiklikleri sevdim...
her şeye sahip olmanın, insanı ne kadar mutsuz ettiğini bildiğim için...

Sabahın erken saatinde çalan saatimin sesini sevdim...
bana bugün de yaşama olanağı verildiğini gördüğüm için...
Buzlu yollarda yürümeyi sevdim...
yaşamda atılan yanlış bir adımın,
insana ne denli acı vereceğini anımsattığı için...

Uzaklıkları sevdim...
özlemlerin duyguları pekiştirdiğini bildiğim için...
Yaşamın renklerini sevdim...
yaşarken tüm duyguları tablolara döktüğü için...

Bir şeylere inanmanın mutluluğunu sevdim...
kendimi iyi duyumsadığımda,
yanımda olacak insanların varlığını bildiğim için...
Her ne olursa olsun bir şeyin bittiği için üzülmek yerine sevinmeyi sevdim...
üzüntülere liman olursak,
mutluluğun başka yerlere demir atacağını bildiğim için...

Sevmekten ve sevilmekten korkmayan insanları sevdim...
sevme ve sevilmenin yapaylıktan değil,
doğallıktan geldiğini bildikleri için...
Arkadaşlarımla geçirdiğim zamanları sevdim...
içten bir sohbetin tüm ağrılara iyi geldiğini bildiğim için...

Ve sevdiklerimin ellerini tutmayı sevdim....
avucumun içine bıraktığım yüreğime dokundukları için