karlı dal uçlarında kımıldayan ay mı
kabuğum altında
çığlıkçığlığa ışıldıyor tomucuklar
yıldızlar mı dökülüyor gökten kırlara

             geceye
sel sularında çalkanan yapraklar kaybolur
artık görünmez omuzuna serpilmiş benekler
bayırlardan aşağılara doğru derinleşen karanlık
rüzgara ıslık çalar kayalıklar boyunca

hewalım telleriyle bezenmiş yastığın islak
uykuna renkler topluyor dalgın dolaşan kalebekler
motor ve ayak sesleriyle çırpınırken sokaklar
ısız bucaksız tarlalarda başaklar nasıl titrek

gülle bekledığım şarkılarda gelişen hewalım
belki de kalbimde düğümlenen
giderken  duyduğum acidır
bakarsın senınle artık görüşemem
alnına vuran ışığı sakın kaybetme gecelerı hewalım