Çocuk Yüreklere Uzanan Dizeler

Biri Filistinde tanklara taş atar,
Bombalar patlar Irakta birinin baş uçunda
Ve Afrikada akbabalara yem olur biri,
Ellerinde Selpaklar;ekmek peşinde dilsiz ,
Biçare bir diğeri…

Filistinde ölüyor çocuklarımız,
Irak'ta mayınlardan, bombalardan geçiyorlar,
Ne yana dönsem vuruluyor
Katlediliyor çocuklar...
Bakıyorum mezopotamyama,
Burdada aynı ölümler ,
Toprak şems-i umut gibi;
Faili meçhulde kalmış aydınlık yüzler,
Çocuklarımı vuruyorlar...
Okul yoluna koşarken naylon ayakabılarıyla,
Ağabeylerindne, ablalarından kalan eskimiş önlükleriyle
Yada hiç önlüğü ol(a)mayan okuluna
Öğretmenlerin tayinlerini tayin ettirdiği okul yollarında vuruluyorlar
Annelerinin gözleri önünde,
Bir yandan düşünmeden
Diğer yandan en ince ayrıntısına kadar düşünülerek
Sonrası için senaryo yazılarak öldürüyorlar
12 yaşındaki uğur'umu vuruyorlar...
Enes'imi katlediyorlar...

Çocuklarımı vuruyorlar...
Daha tüyü bitmemiş çocuklarımı…
Önce 12 yaşındaki uğurumu,
Sonra enesi,
Sonra mizgini,
Sonra zilanı...
İnsanlığımı vuruyorlar;
utanıyorum akan kirletilen kandan...

Bir de bakıyorum çocuklarım sesleniyor ardımdan:
Biz vurulurken hiç mi utanmadın insanlığından?
Utanıyorum... insanlığımdan...Varlığımdan
Ben aslında yokluğumdan utanıyorum,
Sessizce oturup akan kanı seyrediyorum,
Nerden akıyor bu kan?
Hiç bilmiyorum...
O minicik bedenlerden m?
Yoksa insanlık nedir bilmeyen bu yürekten mi?
Bir nefeslik sus olup oturuyorum;sessiz,kimsesiz...

http://www.ceger.net[/url]
Madalyonun öbür tarafı var bide
Özgürlük heykelinin altında demokrasi yaşar biri!
Oxford’da adalet dağıtır öteki
Tokyoda gelecek nesiller için teknoloji ilerletir biri!
Amed'de barış için bir çocuk ağlar
Halpçede bir yetim ağlar
Irakta namus fatma ağlar
Yanı başımda annem ağlar;
Dağda kardeşim ölür
Ey insan yeter artık!
Nerdesin barış?

Nerde Adelet?
Kimin elinde iki kollu terazi?
Iraklı ömer babasına şiir yazarken
Uğur küçük bedenine 13 kurşun alırken
Ve zilan ve şilan kanlar içinde yatarken
Demokrasi yağarken Irağ,Filistine
Dilsiz kalırken vatanımda cocuklar !
Yinede Aşiti diye haykırabilendir halkım!

Sadece kendine değil bütün çocuklara
Bütün halklara …
Bütün insanlığa…

Çocuk olmak vardı sömürge altında…
Şemdinlide yüzü gözü düzgün,
Özü kalleş,
“iyi çocuklar” kana bulamıştı oyunlarımızı..

Sonra …

…Ve sonra;
Batmanda terörist diye kurşunlanan mizgin olmuştuk;sekiz yaşında!
Bilmem hatırınızdamı?
Saçlarından sürüklenmişti…
”Ölüm en çok bana yakışıyor”
Çünkü ben Kürt kızıyım demişti ölürken!
Yitirtmiştik bir can daha!

Filistinde vatanı sapanla koruyan çocuklar tanıdık,
Yüreğimizden bir parça daha kaybetmiştik…

Halepçede
Hiroşimada
Daha dünyaya gözünü açmadan hunharca can vermişlerdi çocuklarımız…

Ve AMED benim esmer çocuğum…
Yaşlarına eşit kurşunlarla katledilen çocuklarım var sende!!
Vahşet bayramının en çok uğradığı acımasızca bombaların yağdığı şehir…
Sana ölümü çok yakıştırıyorlar…

http://www.ceger.net[/url]
Avuçlarında ve alınlarında
Bir bakraç kanla doğar çocuklar doğuda
Ayak izlerini bırakır eli kanlı Kader…
İlkin
Anneler avuçlarını açar Tanrıya...
Umutla doyurulur karınları
Zehir zıkkım,
Seslerine acı çalar
Yanıklığı bu yüzden

Onikisinde bütün çocukların adı;Uğur olur
Onikisinde vurulur bütün çocuklar
Ve yetmişinde gömülür!
Yetişememişken güneşe…

Bir şehrin gelecek yaması,
Yarınıyım umutça.
Suskunca bir şarkısı,
Yedi telli sazı ile anlatılamayanım.

Bir sahipsiz günün ertesiyim,
Mermiler zulalanırken minik bedenimde
Evrenin en büyük suçuyum,
Çünkü ben Amedliyim…

Söyleyin!
Hangi düş misafir olur geceme?
Hangi mermi es geçerde
Aydınlık düşer gözlerime?

Düşünün bir!
Bir çocukluk düşünün ki;
Çikolata hesabı yok!

Bir çocuk düşünün ki;
Oyunların hayalinden
Gerçeğin ateşine düşer!
Büyüklere değmezken mermiler,
Yüreğinde saydırılır birer birer.

Bir çocuk düşünün önce
Sonra ekleyin bir taşı düşünüze,
Dikkat edin,burası Amed!
Kan düşmesin çocuk gülüşünüze!

Sımsıkı tutun o taşı
Sımsıkı fırlatın geleceğe!
Çünkü o gelecekte mermiler sıkılır
Ezilir tüm canlılar,
Bakılmaz böceğe,çiçeğe…

Eğer Amed’de iseniz
Ve çocuksanız!
Durmayın!
Daha fazla yasallaşmadan,
Düşmeden yakanıza ölümler!
Kaçınız!
Bir mermide değmeden size!
Ne olur kaçın
Yalvarırız…

Hani bir an gelir kelimeler tıkanıp kalır boğazında
Söylemek istersin
Nefes nefese kalırsın
Sessizliğin çığlığında boğulursun
Masum masum bakarsın
Ama!
İçinde volkanlar patlar...

Batmanı düşünürsün
Uçurtmalar uçurttuğum sokaklarını,
Güneşle oynadığımız nar ağacının gölgesini
Sonra elindeki simidi paylaştığın canların
Dostlarını,
Arkadaşlarını...

Ama o canlar orda kaldı…
O simitler yarım kaldı…
O sokaklar boş artık…
Terk ettim çığlıkları!
Susuyorum artık....
Bu defa ki belirsiz bir suskunluk
Ama hep umudum var
Doyasıya çığlıklı bir yaşama dair!

Uğur duyacak beni!

Ağlamayacak artık annesi!

Ve doğacak ansızın yüreğim üzerine,

Amed güneşe bakacak....

Dicle,Fırat coşacak
Çığlığıma koşacak..
Martılar uçuşacak,
Sahil bana gelecek
Yıldızlı gecelerde,
Yyakamozlu bakışlarda

Şiir yazacağım ey halkım diye...!!!!

"Alın elinize Kawa'nın ateşini
Doldurun Yüreklerinize umudu
Gözbebeklerinizden ışık saçsın
Mezopotamyanın çocuklarına!"

Toprak kokusu saracak her yanım,
Çocuklar ölmeyecek artık...
Huzurla dolacak köydeki ocağım,
Emeğimin hakkını alacağım!
kendi toprağımda kendimce yaşayacağım!

Ve yaşamak için ölmeyi bile göze alacağım...

Çünkü yaşam benim yaşamım

Hayat benim hayatım

Toprak benim toprağım

Çocuk benim çocuğum

Ölen benim yaşayan benim

Toprak benim

Anne benim

Baba benim

Vicdan benim

Namus benim

Din benim

Kürt benim

Kavga benim

Barış benim!

Uğur benim yarım kaldı ömrüm ;
Babam gözlerimin önünde vurulduktan sonra;
solan renk benim,
Enes benim,
Zilan benim,
Şevin,rojhilat,feride ana benim!
12 eylül 2006'da Amed'de katledilen tüm çocuklarla
Herbir parçam dağıldı benim!
Kaldım ben koşuyolunda.
Ben kaldım ölen çocuklarımın sayılarını saymaya,
Öyle çoklarki,benim yüreğim dayanmazken bu ölümleri saymaya,
Çocuklarımızı vuranlar,
Sizdeki kalp nasıl durur yerinde halen?
Ben çocuklarımın gözlerine bakamazken,
Sizler nasıl aynı gökyüzünü,
Aynı şehiri paylaştığınız,
Çocuklarınızın arkalarından vurabiliyorsunuz?

Sizide bir ana doğurmadımıki?
Bizim umudumuz çocukların sahibi;
Feride anayı vuruyorsunuz?

Ey azadi bu kadar zormusun ?

Ey azadi bu kadar hainmisin?

Ey azadi bu kadar uzakmısın bize?

Ey azadi ne kadar ağlaycak bu Mezopotamya?

EY AZADİ EY AZADİ!!!

YOK DEDİKLERİ DİLLERDE AĞLADI ANALAR HER DEFASINDA
BİTKİN, YİTİK, KÜSKÜN DÜNYAYA
UTANDI BAŞINI EĞDİ İNSANLIK
GÖZLERİ LAL,DİLİ KÖR
DUYMAZ UNUTMAMASI GEREKENLERİ
KAÇTI HER DEFASINDA VİCDAN DEDİKLERİ !

Dökülevirdi son demde tek damla kan
Hüzün sarmalardık,
Sarardık acıyı
Yırtardık özümüzden umutları!
Az değil binlerce yitik sevda,
Onbinlerce dökülmüş bahar yaprağı…

Yağdı gözlerimizden nisanın yaşı
Aktı, soldu görmeyi istedikleri düşler!

Güneş doğudan doğuyordu
Ama
Neden karanlık hala?
Neden acıklı?
O hırçınlık neden masumiyete bırakmış yerini
Anaların yüzü neden hicran dolu?
Güneş yüzlü çocuklarımız
Ya onlar?
Onlar neden suskun?
Yoksa oyunlarınımı çaldılar
Arkadaşlarınımı aldılar
Bir evcilik oyununda,
Polisce,
Ve sinsice?

Susmayın n'olur
Çığlıklarınızla inletin Amed’i
Oyunlarınızla şenlendirin Mardin’i
Yüzünüzle ışık saçın Batman’a…
Ey güzel doğum,
Güneydoğum!!!

Ağıtlar yakılan yollarında
Mesken tutulan toprağım!
Türkü gözlüm
Ya sen?
Türkülerin o en acımasız yanını andıran gözlerin?
Hiç bitmesin istiyorum bu türkü...

Belki birgün stranlarımızı dağlarda
Belki birgün klamlarımızı
Semalarda beraber sonuna kadar
Aheste aheste okuruz....

Şiir tadında

Türkü tadında

Toprak tadında olsun yazdıklarım,
Kana bulanmamış!

Belki bir gün seninle asumanın en güzel yerinde
Barışı yakalarız....

O zamana kadar kendine iyi bak n’olur
O umudun verdiği güçle
Bekliyorum seni,
Gittiğin,
Beni bıraktığın yerinde…

Bunu utmamak,
Untulmamak adına....

Baskın var direnen yüreğime
Dirhem dirhem eriyen insanlığa,
Baskın var hür irademe
Kan damlayan tutsak bedenime ,
Baskın var muzaffer gözlerime.
Baskın var,
Barışa giden yol'dan alıntıdır
Ustalara saygı
Haksızlığa kelepçe vuran dilime
Baskın var,
Yok edilmeyen inancıma…

Herşey sende saklı
Adımlarıma gem vurdum gittiğin o günden beri
Herşey senin o cenet kokan saçlarında güzel
Senin yokluğun beni yoksul,
Beni çağresi,
mahküm eder göz yaşlarına…

Annem senin sevgi dolu umut gözlerindir.
Ellerimi yaşama bağlayan kolum,
Kırılsada yüreğimle dallarımı yarın için saran
Herşey senin ilk gülüşünle
Ve bana yavrum demenle başladı anne
Ölsemde toprağımın üstünde bir kırmızı çiçektir hasretin bana
Ben hiç gidemem ki anneciğim senden!
Beni senin olmadığın bir dünyada halini kuru,
Hhasretinde yanmalara bırakma!

Gidersen şunu bil annem;
Ben senden önce ordayım
Ben tepeden tırnağa Kürdistanım ben İsyanlarda boğulmus!
Ama asla yılmamış bir ananın Sabır göz yaşlarıyım.

Ben kurdistanım dağlarında öksüz kaldığım
Ben mezopotanyayım özgürlüğüne susadığım
Ben bi anneyim,gözlerimde yaşların eksik olamdiği bir şark
Ben bi faili mechul cinayetim bir hiç yerine öldürülenim
Ben kürdüm özgurlüğünde hasret kokan bi sevgili gibi
Ben bi aşitiyim
Ben azadiyim
Ey torağinda barışa,özgurlüğe,demokrasiye hasret mezopotanyam!!